Saturday - July 26, 2008
[41] Villa Belgrano, Estancia las Cañitas, Córdoba, Santa Catalina
----------------------------------------
terug naar ons vorige verhaal
----------------------------------------
geschreven door Karin-Marijke
geschreven door Coen
door Karin-Marijke op Suite101.com
Ufo musuem
In Villa General Belgrano, ten zuiden van Córdoba, staat een UFO museum. We bellen aan bij het hek en een man komt aanlopen: "Er zijn 400 archeologische stukken en een anderhalf uur durend verhaal over UFO's. Het kost 9 pesos per persoon, wil je dat?" Een ietwat vreemde binnenkomst - weinig gastvrij - die ons een beetje van ons stuk brengt, maar ik heb intussen wel geleerd dat als ik twijfel of ik iets wel of niet moet doen, ik het wel moet doen. Anders blijf ik me later maar afvragen of het wat geweest zou zijn. Dus "ja", en de auto mag naar binnen. Daar worden we voorgesteld aan Karin, de UFO kenner en beheerster van het museum.
De introductie van het verhaal gaat over chakra's, aura's en energievelden. Een bizarre, of op z'n minst onverwachte, introductie in een verhaal over UFO's. Haar verhaal gaat uiteindelijk helemaal niet over spectaculaire sightings, kidnappings en dergelijke. Ze vindt het vreemd dat wij, in ons reisleven in de natuur, nog nooit een UFO hebben gezien. "Ze zijn er toch echt hoor, en overal". Maar ze heeft wel gemerkt dat, in de drie jaar dat ze in Duitsland woonde, UFO niet een onderwerp is dat door Europeanen serieus wordt genomen. In tegenstelling tot Argentinië, waar het veel meer [door velen] wordt beschouwd als een reëel onderdeel van het leven. Volgens Karin willen UFO's [of eigenlijk buitenaardse wezens] ons graag helpen om te evolueren naar een hoger bewustzijn, hoewel dit maar minimaal kan, anders zouden ze ons ontwikkelingsproces teniet doen [door teveel interventie]. Veel van wat ze vertelt komt overeen met verhalen over spiritualisme zoals ik die ken uit NL, alleen noemt ze de buitenaardse kracht geen god of ziel of energie, maar buitenaards leven. Dit kan zich manifesteren in een hoedanigheid, of alleen uit energie bestaan en kan dan door ons visueel niet worden waargenomen. Al met al vond ik het wel een interessant verhaal. Veel al wel bekend, vanuit gedachtes van spiritualisme, maar [wat mij betreft] met een nieuwe draai eraan.
Estancia las Cañitas
De gps laat zien dat we binnendoor naar een hoofdweg kunnen en zo een hoek afsnijden die we op de heenweg ook al hebben gereden. De uitgesleten zandweg leidt door dorre heuvels en droge dennenbossen. Her en der wordt toerisme uitgebreid door de bouw van cabañas [vakantiehuisjes]. We vragen de weg en komen zo bij Estancia las Cañitas uit. Juan Pablo stelt voor om ons rond te leiden. Wat een rustieke plek, heel fraai gelegen tussen de heuvels met bossen erom heen. De elf vakantiehuisjes liggen ver verspreid van elkaar, elk met z'n eigen charme [uitzicht over velden, wijngaarden of rivier]. In aanbouw is de wijnkelder, hier worden de eerste wijnen [Malbec, Merlot, Cabernet Sauvignon] gemaakt. Beheerder Juan leidt ons rond en laat ons z'n wijn proeven. Ze hopen in oktober / november de eerste lading flessen te verkopen. Leuk allemaal.
Museo de Ovni | een huisje van las Cañitas | de huiskamer van Cañitas | de wijnkelder van Cañitas
Even terug in Córdoba
Op onze weg naar het noorden stoppen we nog een dagje in Córdoba bij Marzío en Fernando. We zijn hier terug omdat we het boek 'Atrapa tu sueño' ['Pak je droom'] willen kopen, van een Argentijns echtpaar dat in 3,5 jaar naar Alaska is gereden in een automobiel uit 1928 [met houten wielen]. Javier wil wel voor ons kijken of het verkrijgbaar is, hij is toch in de stad. Gevolg is dat we 's avonds het boek als kado van de mannen krijgen [in het Spaans, in het Engels bleek het hier niet verkrijgbaar]. Wat ontzettend lief. Het zijn toch zulke leuke, vriendelijke en gezellige kerels. We voelen ons er thuis. Marzío en Fernando: dank voor jullie gastvrijheid en de gezellige dagen!
Tegen de tijd dat ik dit verhaal aan het schrijven ben, hebben Coen en ik al beide veel gelezen van 'Atrapa tu sueño', en we kunnen zeggen: als je van reisverhalen houdt, dan is dit een goede voor je. Goed geschreven en ze maken fantastische dingen mee, vooral in contacten met mensen. In het Engels heet het boek 'Spark your dream', door Candelaria and Herman Zapp [isbn van de Spaanse versie: 987-43-8603-7].
Reddingsactie Eend
"Coen, wil je me helpen de 2CV op te halen?", vraagt Marzio. Ik denk dat hij een lift nodig heeft, maar wanneer hij met een paar flinke coax kabels aankomt, gaan mijn gedachten toch naar andere dingen uit. We springen in de auto van de zojuist aangekomen Claudio, die om de een of andere reden altijd een hoed draagt, en gaan op zoek naar de Eend van Marzio. Hij weet niet meer precies waar de auto staat, maar ver kan het niet meer zijn. "Misschien een paar blokken verder..." Als we naast de Eend staan, sta ik er van te kijken dat hij niet eens op slot zit. Marzio opent de oude zelfmoorddeur, stapt in en rommelt wat aan het stuur, dat helemaal los zit. Ik kijk eens goed, en zie dat de rubbers die het stuur op zijn plaats horen te houden op de bodem liggen, evenals het gaspedaal. Helemaal plat op de grond. Ik hang de rubbers weer om de stuurstang, en het gaspedaal in zijn houder. We kijken onder de motorkap, en gooien een beetje benzine in de luchtinlaat. Als Marzio met een klein sleuteltje de boel aan de praat probeert te krijgen, zien Claudio en ik dat alles mooi draait, en er geen reden tot paniek is.
We vragen ons af waarom hij aan de kant staat en we vermoeden het eeuwenoude probleem van gebrek aan benzine. "Zeg, klooijo, zit er wel benzine in?", vraagt Claudio. "Ja, wat denk je, klooijo, dat ik er geen benzine in heb gedaan, klooijo?", anwoordt Marzio. Het klooijo gedrag is een typisch Argentijnse bezigheid onder vrienden, en in een gesprek is het niet onmogelijk het woord 'Boludo' vele malen te horen. We kijken en luisteren in de tank, en het zou heel goed kunnen dat er inderdaad geen benzine in zit, dus gaan de twee vrienden op zoek naar benzine terwijl ik bij de Eend blijf. Deze Eend heeft werkelijk heel weinig gemeen met de Eend die ik ooit heb gereden. Alles zit vast met stukjes ijzerdraad. De luchtfilter zit haast los op de inlaat en een klein moertje houdt de boel een beetje op zijn plaats. Alle luchtgeleidingsbuizen zijn verdwenen en het doosje zekeringen is er tussenuit geknipt. De zijpanelen van de motorruimte zitten er helemaal niet in.
Wanneer de jongens terug zijn, gooien we een liter in de tank, en een klein beetje in de carburateur, omdat de leiding waarschijnlijk helemaal leeg is. Marzio start de Eend, en hij pakt vrijwel meteen. Maar hij krijgt de benzine uit de tank niet snel genoeg in de motor en die slaat weer af. Na vier keer proberen, legt de accu het loodje en willen de jongens slepen. "Slepen?", zeg ik,"we kunnen een Eend gewoon aanduwen hoor!" We duwen de 2CV een zijstraat in en twee maal de straat op en neer. Tevergeefs, geen sjoege. Vreemd. Dan maar slepen. Op zijn Argentijns gaat de kabel een paar maal om de bumper van de Eend, en een paar maal om de sleepogen van de Hilux. Ik stap bij Marzio in de Eend en we rijden langzaam weg. De kabels zitten schots en scheef, en zijn zonder enige vorm van logica vastgemaakt. Vijfhonderd meter verder schiet de kabel dan ook pardoes los. Dit maal wordt er meer tijd aan de bevestiging besteed, maar bij het eerste de beste stoplicht is de spanning verdwenen uit de lijn en omdat Claudio een flinke dot gas geeft, knallen de kabels doormidden. Zo gaat het om de kilometer, en zijn de paar kilometer die we moeten afleggen, een flinke uitdaging.
Een oud maar levend museum
We nemen wederom afscheid van onze vrienden en pakken een binnendoor weggetje. Het asfalt gaat over in een verhard zandpad door de bossen, mooi - ook al is het winter en hebben de bomen hun bladeren verloren. We zien links van ons een schitterend oud huis liggen en zijn geïntrigeerd. We kijken of we dichterbij kunnen komen, de poort is open en we rijden het terrein op. Waarom spreekt dit ons zo aan? Het is alsof we honderd jaar terugstappen in de tijd, in de periode van de enorme estancia's waar grote families woonden. Het huis is enorm, roze geschilderd, met smeedijzeren hekken voor de deur en ramen, met aan de zijkant gallerijen ondersteund door dikke zuilen. De houten kar, de rieten stoelen, de waterput, de met tegeltjes beklede zitbank op het gras ... een oud maar toch ook levend museum. In de hoek van het perceel staat een even roze en vervallen pand, de plek waar vroeger de bediendes woonden.
de 2cv van Marzio | een prachtige oude estancia
Een vrouw komt naar buiten, Liliane, ze blijkt hier sinds kort te werken. Dit huis [en diverse in de omgeving, allemaal op eigen grond] behoren al meer dan een eeuw toe aan deze familie, het is lange tijd onbewoond geweest. Nu zijn eigenaresse en zoon terug en gaan de boel opknappen. We krijgen toestemming om rond te kijken en foto's te maken, de eigenaresse laat zich niet zien, maar volgt ons spiedend door de ramen - af en toe vangen we een glimp van haar op, maar ze groet niet. Het is alsof we teruggeworpen worden in de tijd, terug naar de gloriedagen van de estancia's tot zo'n veertig jaar geleden. Een renovatie is op z'n plaats, stukken pleister vallen overal af, mozaïektegels - veel gebruikt ter decoratie - zijn afgebroken, stukken van oude bloempotten en van de fontein ontbreken. Aan de voorzijde is de hele oude vloer eruit gebroken om er opnieuw ingelegd te worden. Tijdens onze rondwandeling worden we vergezeld door een enorm gekwetter van kleine knalgroene papegaaien die overal in de bomen enorme nesten hebben zitten.
We hebben net afscheid genomen en zijn klaar om te rijden als Liliane maant ons binnen te komen. De eigenaresse heeft toegestaan dat we ook binnen kijken, al hadden we daar niet om gevraagd. Ze laat zichzelf wederom niet zien maar we horen haar wel commanderen dat Liliane ons de bibliotheek moet tonen. Zware deuren worden met geopend, klemmende en piepende luiken worden met kracht opengeduwd om licht te brengen in de donkere en allang niet meer gebruikte kamers. Dit zijn locaties waar antiquairs naar op zoek zijn. Een verborgen schat, een levend museum voor zover de kamers nog gebruikt worden - in elk geval geen keurig opgepoetste en nauwkeurig bij elkaar gezochte tentoonstelling als in een modern museum. In één stap terug in de tijd - een open haard met een bewerkt gietijzeren hekwerk ervoor, grote schilderijen boven de deuren, kristal keurig opgeborgen achter glazen deurtjes, Chinese kunststukken - souvenirs van een lange reis? -, antiek meubilair dat er mooi uitziet maar waar je waarschijnlijk niet prettig op zit, een secretaire en een boekenwand met oude gebonden boeken. We voelen ons werkelijk vereerd dat we zo een kijkje bij iemand binnen mogen nemen.
Jezuïeten Estancia Santa Catalina
We rijden door naar Santa Catalina - een oude Jezuïeten estancia uit 1622. Marcello beheert het kaartjesloket en leidt ons rond over de estancia. Geen foto's toegestaan in de kerk, da's jammer. Het is een enorme kerk, zeker als je bedenkt dat slechts vijf paters deze estancia beheerden. De belangrijke inkomstenbron was het fokken van muilezels, die via de Camino Real naar Lima [Peru] gingen en o.a. gebruikt werden in de zilvermijnen van Potosi. In die tijd eiste de Spaanse kroon nog dat alle handel via Lima ging, en niet via Buenos Aires.
Santa Catalina | met patio's in goede staat | de Camino Real | Gaucho cultuur
De patio's zijn een schat op zich, omgeven door gallerijen met dikke pilaren, houten meubilair waarvan de zittingen van koeienleer zijn gemaakt. Voor een deel dateren de patio's uit de 16e eeuw, deels zijn ze uitgebreid door de eigenaar - familie Dias - in de 18e eeuw. De estancia is nog altijd familie eigendom, als is er nog maar 400 hectare over. De rest is opgesplitst bij erfenissen en er is een stichting opgericht om het bestaande land en de gebouwen te behouden. Voor de familie is dit een vakantiehuis, de rest van het jaar wonen ze verspreid in de grote steden en hebben hun eigen bron van inkomsten.
-----------------------------------------
op naar ons volgende verhaal
-----------------------------------------