Wednesday - August 06, 2008
[42] Jesús María, Ascochinga, Sierras Chicas
----------------------------------------
terug naar ons vorige verhaal
----------------------------------------
geschreven door Karin-Marijke
geschreven door Coen
door Karin-Marijke op Suite101.com
De Sierras Chicas
Het is opvallend hoeveel aanspraak we in en rondom Córdoba hebben. Meestal als ik uit de supermarkt terugkom, staat er wel iemand bij de auto met Coen te praten. Na een uitnodiging volgen we Ramiró naar z'n huis, gelegen aan de voet van de Sierras te midden van de landbouwvelden. Binnen komen we in een klein, vierkant keukentje met twee houten kastjes en een ijzeren fornuis waarop wordt gekookt met hout. Z'n buurman Máximo komt langs en we eten buiten in het winterzonnetje een eenvoudige maar heerlijke criollo stoofschotel van vlees, tomaat, paprika en kruiden. Als toetje eten we banaan met eigen gemaakte Dulce de Leche - dit komt van een heel andere planeet dan de Ilolay variant uit de supermarkt. Zo gaat de middag voorbij en is het al vijf uur als we naar de Sierras gaan, volgens Ramiró een prachtig natuurgebied. "Het is zo'n anderhalf uur rijden naar de top", zeg hij [het worden er ruim twee]. Tegen die tijd is het donker, denk ik dan, maar over zo'n typische tijdsplanning maak ik me niet druk meer. In India nog wel, kon ik me enorm over opwinden. Nu niet meer, ik aanschouw het met verwondering en een glimlach en geef me er volledig aan over.
Langzaam stijgen we over een niet onderhouden zandpad - door erosie zijn diepe geulen ontstaan en in de regentijd [zomer] zal dat een flinke modderpoel geven. Waarom ben ik niet verbaasd dat Ramiro de weg niet precies weet? En we zitten in de rimboe dus de telefoon doet het niet. Vragen bij een klein boerderijtje dat hier al 100 jaar staat. Hoe hoger we gaan, des te fraaier de uitzichten en als de zon ondergaat, is het vergezicht fenomenaal, met een lucht die als een regenboog steeds zachtere kleuren aanneemt. Maar waar zijn de UFOs? Dit is één van de magische plekken [Cerro Uritorco op 1979 meter is bekend om z'n sterk energetische velden] in het land waar ze regelmatig worden gesignaleerd, maar misschien zijn wij te sceptisch om ze te zien. Juan vertelt dat sommige mensen ervan overtuigd zijn dat de UFOs bij Capilla del Monte zelfs een ingang naar een onderaardse stad hebben - ciudad RX of zoiets.
Rama in de keuken | lunch op het erf | UFO locatie | een joekel van een schilderij door Rama geschilderd bij Juan thuis
Polowereld
Dus ja, het is pikkedonker tegen de tijd dat we helemaal boven zijn en Ramiró's vriend Juan ontmoeten. Dat is wel jammer. We drinken een 'mate' met de werkers die hier wonen en aanschouwen met een zaklamp in het pikkedonker de steen waarop 1885 staat gegraveerd - de steen behoort bij één van de 'pirca's' - muurtjes die het landschap doorsnijden om land af te bakenen in de tijd dat prikkeldraad nog niet bestond. Dan gaan we dat hele eind dus weer terug, in het pikkedonker, en rijden naar Juan's huis. Tijdens een lekkere maaltijd van 'tallerines' [pasta] wordt duidelijk dat deze mensen behoren tot de rijkere klasse - paarden en vooral polo beheersen de levens van familieleden. Juan's vader is voorzitter van de wereldbond van polo [of zoiets] en z'n broers zitten ook in organisaties die belangrijke, internationale polo toernooien organiseren. Volgens hen zijn de Argentijnen bij verre de beste polospelers ter wereld - het tiende team van Argentinië zou de wereldcup nog winnen. Tussen neus en lippen door wordt even vermeld dat ze de familie van Máxima ook wel kennen.
El Puesto
Maxi heeft altijd in Buenos Aires gewoond maar woont sinds een jaar hier, nadat hij het leven in de stad beu was [net als Ramiró]. Hij en z'n vriendin Jacqueline hebben een 'puesto' [boerderijtje] omgetoverd tot een bijzonder fraaie boerderij voor toeristen, waar zes mensen kunnen overnachten en waar je vooral naar toegaat voor buitenactiviteiten: paardrijden, motorcross, wandelen, parapente - je kunt het zo gek niet bedenken.
Met z'n drieën wandelen we over de geoogste velden naar de paardenstal waar Miguel de touwtjes in handen heeft. Vakkundig worden een paar paarden geselecteerd en gereed gemaakt voor een rit. We genieten van een schitterende tocht door de landbouwvelden met een warme zon tegen een helder blauwe lucht - met om ons heen krijsende papegaaien, kleine vogels met oranje of knalrode borsten, eenden, ezels, en aasgieren die cirkelen boven een plek boven het veld: een teken dat een kalf is geboren of net gestorven.
Karin-Marijke op het paard | de race Falcon | Maxi en Jacqueline | onze kamer in de puesto
In een grote schuur staan twee pronkstukken van Augustine [vader van Maxi]: een Ford A en een Ford Falcon, de laatste is een wedstrijdwagen voor parcoursen die op tijd gereden moeten worden. De motorkap gaat open en de accu wordt aangekoppeld. Wanneer de grote schuifdeur open is, duwen we met zijn allen de auto naar buiten. Vervolgens stapt Maxi in en maakt de auto startklaar. Wanneer hij de sleutel omdraait, trilt de grond en komt de grote V6 met een oorverdovend lawaai tot leven. Het rauwe geluid komt uit een dikke korte uitlaat direct aan de zijkant van de auto, precies waar Karin-Marijke staat. Die is niet bedacht op zulk geweld en schrikt zich het apelazarus. De jongens kijken tevreden met een dikke glimlach. "De twee tanks zitten vol, dus kom op, waar wachten jullie op, stap in" maant Maxi ons. De binnenkant van de auto is gestript van alle nutteloze zaken. De ooit zo geriefelijke leren stoelen hebben plaatsgemaakt voor staalharde kuipstoelen en net voordat ik de zespunts gordel dichtklik, wend ik mijn blik naar achteren waar Karin-Marijke ongelukkig op een kale tank zit en zich vasthoudt aan de rolbeugels die diagonaal door de auto lopen. Maxi vraagt of we van snelheid houden. Ik zeg dat ik graag wil leven. Hij trapt op het gaspedaal en scheurt over de zandweg. Aan het eind draait hij in het stof met slippende banden een rondje - dat kost vijf jaar van m'n leven, en ik vind het persoonlijk een minder geslaagde actie van de dag.
Het is zondag, drie keer raden: asado met de familie en de werknemers op de estancia - één parilla waar een lammetje wordt gegrild, en eentje voor de chorizo's [worstjes], morcillo's [bloedworst], matambre en tapa de asado. Het is een bijzondere middag, we genieten. De ins en outs van onze auto worden eindeloos getoond en charismatische Augustine is altijd in voor een discussie. "Jullie zijn de nieuwe generatie, daar kunnen we van leren. Vroeger had je kapitalisten of communisten. Kapitalisten gingen voor het consumisme. Altijd maar meer een meer, daar werkten we voor". Z'n rugbymaatje Che Guevara liet zien dat niet ieder kind uit een traditionele, rijke familie koos voor het kapitalisme - hij ging voor het communisme. "Mijn zoon [Maxi] was het vorig jaar beu, altijd maar in pak en stropdas met z'n aktentasje naar hetzelfde kantoorpand. Hij wilde dat niet meer en vorig jaar is hij hier gekomen. Zoekend naar meer vrijheid, kunnen genieten en vooral zelf bepalen hoe z'n dag eruit ziet". Vader Augustine vindt het mooi om te zien hoe z'n zoon een ommezwaai heeft gemaakt in het leven.
Augustine aan het woord | een flinke asado | feestje bij Rama thuis | Rama op de gitaar samen met de tuinman van Augustin
Reddingsoperatie
Op een avond zitten Ignacio [een vriend van Rama uit Buenos Aires] en ik in de keuken. We spelen backgammon en wachten op Rama die de hele middag in touw is geweest om ergens hoog in de bergen een asado te verzorgen voor een groep toeristen. Om elf uur stapt Maxi naar binnen en vraagt of we zin hebben in een reddingsoperatie in de bergen. "Rama is met de pick-up van het pad gegleden en staat in de blub." Nou, dat hoeft hij natuurlijk geen twee keer te vragen. Karin-Marijke blijft 'thuis' en ik pluk nog snel een trui uit de auto en een hoofdlampje. "Heb je een sleepkabel en een schep?", vraag ik aan Maxi, wanneer we in zijn 4x4 stappen. "Ja, alles ligt achterin, we moeten alleen nog even stoppen bij de kiosk voor wat kleinigheden." Aldaar stappen de jongens uit en komen terug met vier grote flessen bier, twee zakken chips en nog wat andere knabbeldingen. Overdag is het een uur rijden over kleine bergpaadjes, dus je kunt op je vingers natellen dat het in het pikkedonker niet minder zal zijn. Ignacio opent de eerste fles bier. Verbouwereerd vraag ik of ik het misschien verkeerd begrepen heb, "We gaan toch een pick-up uit de modder halen, in de bergen met een paar zaklampjes?" Ik herinner mij opeens een uitje met de jongens ergens in Italië, waar we in een dorpje werden uitgenodigd om 's nachts te gaan vissen. De vrouwen bleven thuis en wij reden gezellig naar een danstent met leuke dames, die je kon betalen om met je te dansen. Verder allemaal heel keurig hoor, maar het had beslist niets met vissen te maken. 'Misschien is het iets soortgelijks', denk ik. "Ja, maar het is zeker een dik uur rijden naar het huis van Juan, en dan moeten we gaan zoeken, dus een biertje moet best kunnen onderweg", legt hij uit terwijl hij met zijn tanden een zak chips opent. Ik probeer mij voor te stellen hoe ik mij zou voelen wanneer ik ergens met pech in de bushbush sta en mijn vrienden komen ter plekke met een paar biertjes achter de kiezen.
In de verte doemen de lichten op van een gigantische villa in het bos. De familie van de jonge Juan bezit een flinke estancia en zijn hier vaker in de vakantie te vinden. Ze verkopen polopaarden en Juan heeft als polo-instructeur al over de hele wereld gereisd en is vaak te vinden aan de zijde van een of andere Oostelijke prins of sultan als het om polo gaat. Ik ontmoet de hele familie en zie dat er al een aantal flessen wijn soldaat zijn gemaakt. Wanneer we met een hele groep in de 4x4 van Maxi stappen, constateer ik dat alleen de jonge broer van Juan en ik helemaal alcoholvrij zijn. Niemand die zich hieraan stoort.
Na een aardige hoeveelheid hekken en hobbelpaadjes zien we dan eindelijk de pick-up twee meter lager in de bocht staan. De bocht zelf is één en al modder - waarschijnlijk heeft Rama een paar keer moeten steken en is daarbij achteruit het taluud af gegleden. Al met al valt het best mee, overdag zou het een koud kunstje zijn, maar nu is het pikkedonker en we hebben maar twee lampen.
Een dik uur later heeft de pick-up een verbogen zijspatbord en staan we weer bij Juans huis en. De tafel staat is gedekt en we doen ons tegoed aan al het lekkers. Als we natafelen wordt er een plateau met twee grote plakken van iets geserveerd. De plakken zijn zo groot en dik als een baksteen en waar de één donker gekleurd en semi-transparant is, heeft de andere echte kaas-eigenschappen. Een typisch Argentijns nagerecht, 'dulce de batata con queso'. De kaas kun je vergelijken met een hele jonge romige smeerkaas en de batata met een stijf gelei-achtige marmelade, beide in blokvorm. De bedoeling is dat je een stukje afsnijdt en op je dessertbordje legt, en het dan met klein bestek te lijf gaat. Samen met Rama ga ik voor de specialisten aanpak: we snijden een dikke plak van beide soorten af en leggen die op elkaar, een goede schep honing erover en dan naar binnen werken met een grote vork.
Rama is uitgeput na een dag vol inspanning, wijn en het goede eten en vraagt mij of ik hem en de combi naar huis wil rijden. Rama heeft ooit in Duitsland een VW Westfalia gekocht en daar een tijdje in rondgereisd. Het heeft twee jaar stilgestaan in Duitsland met het idee om hem daar te verkopen. Toen het jongere broertje na z’n studie in Duitsland terugging, heeft hij de bus meegenomen. Het grappige en zeer toevallige is dat Maxi eenzelfde Westfalia heeft in dezelfde kleur! We praten nog wat na in de auto, maar wanneer we het asfalt raken, valt Rama in slaap. Een zeer bewogen dag.
rondje Estancia met paard en wagen | we bakken zelf brood | houten wielen | de Westfalia van Rama
Al met al hebben we een fantastische tijd, maar na een week gaan we wederom een poging wagen om noordwaarts te gaan.
-----------------------------------------
op naar ons volgende verhaal
-----------------------------------------