Monday - February 04, 2008

[30] Ea. Monte Aymond [grens Chili], Rio Gallegos, El Calafate, Lago Roca, Perito Moreno gletsjer, NP Perito Moreno, Cueva de los Manos, Los Antiguos [grens Chili]

----------------------------------------

terug naar ons vorige verhaal

----------------------------------------

geschreven door Karin-Marijke

geschreven door Coen

Een grensovergang

We rijden voor de zoveelste keer een grens over tussen Chili en Argentinië. De ene keer is het een klein grensovergang in de "middle-of-nowhere", waar je alleen met de 4x4 kunt komen, de andere keer zijn we genoodzaakt om de reguliere [lees: bus-overgang] te nemen. De beambtes zijn allemaal even aardig maar je ziet wel grote verschillen tussen de diverse grensovergangen. Als je geluk hebt staan er geen bussen bij de grens en is het stempeltje halen een makkie, maar o wee, als er bussen staan. Reken maar uit - drie bussen betekent zo'n 180 personen, die allemaal in een rij staan om een stempeltje te halen. Bladeren, computer, bladeren, computer, bladeren, stempel. Zo'n drie minuten per persoon. Als je geluk hebt staan er wel drie beambtes te stempelen en zitten er misschien families of echtparen in de bus. Wonderen, maar wellicht logisch nadenken, kun je van deze mensen niet verwachten. Vaak hangen er kleine geprinte A4tjes waarop staat aangegeven welke loketten voor instempelen c.q. uitstempelen zijn. Waarom er mensen in de verkeerde rij gaan staan is ons een raadsel. Een uur in de rij staan is geen bijzonderheid. En dan praten we nog maar over een zijde van de grens!

Supermarkten

Wat is er bijzonder aan een bezoek aan supermarkt? Niets. Wat is er bijzonders aan inefficiëntie en wanorde bij een supermarkt? Niets. Toch, binnen de extremen die we zo langzamerhand kennen, lijken alle potentiële scenario's "Hoe kunnen we je zo lang mogelijk in de supermarkt houden" in de supermarkten van Rio Gallegos samen te komen. Een blik in de wereld van de Argentijnse supermarkten.

Zoals gebruikelijk gaan Marty en ik de supermarkt in om boodschappen te doen. Bij de kassa's kunnen we kunnen kiezen uit aansluiting bij één van de vele lange rijen, of bij een kassa met maar twee wachtenden. Een makkelijke keus. De meneer die aan de beurt is pakt rustig z'n boodschappen in terwijl de kassière geduldig wacht op geld, eerst betalen en dan je boodschappen verder inpakken doet hier niemand. De boodschappen gaan in Hema-achtige plastic zakken. Voor twee flessen wijn moet je twee tassen over elkaar doen, anders scheuren ze uit. Soms staan er jongens te helpen bij inpakken, maar er zijn zoveel werknemers [een teken van verborgen werkeloosheid in dit land, dit ter zijde] en de kassa afhandeling gaat over het algemeen zo traag dat de jongens elkaar lopen af te troeven. Gevolg: vier boodschappen kunnen rustig in vier plastic tassen worden ingepakt. Als wij zeggen dat we die plastic tassen niet hoeven, kijken ze op alsof je van een andere planeet komt. Tot nu toe zijn we twee steden tegen gekomen waar ze het beleid lijken te wijzigen en er door de gemeente een ban op plastic tassen is gedaan. Goede zaak.

één van de vele "ripio" wegen in dit land

Terug naar deze supermarkt: de boodschappen zijn in de tas, zoeken naar de portemonnee. Daar komen de voedselbonnen tevoorschijn, ook een gangbaar iets in Argentinië en andere Zuid Amerikaanse landen. Werkgevers betalen het salaris deels in voedsel c.q. restaurantbonnen, wat ze uiteraard een belastingvoordeel oplevert. Betalen met voedselbonnen betekent een toename in wachttijden bij de kassa. Die bonnen moeten namelijk allemaal gescheurd en getekend worden, er zijn bonnen van 5 pesos per stuk [iets meer dan een euro], dus je kunt je voorstellen hoe dat gaat als iemand 100 euro moet betalen. Of zoals hier, een deel gaat in bonnen en een deel contant. Dat betekent rekenen en van alles en nog wat aanslaan op de kassa. Dat niet alleen, gemiddeld na elke vijf klanten is het wisselgeld op is. "Cambio!", roept de kassière dan. Er loopt altijd ergens iemand rond met een grote bult met geld om bij al die kassières geld te wisselen. Dan zuchten we maar eens diep.

Als dat de betaling rond is, produceert de man een A4, dit is een factuur. Ook normaal hier, je kunt facturen aan de kassa betalen, geen idee waarvan. Een barcode wordt gescand, een bonnetje afgescheurd, bonnetje aan de kassabon geniet. Oh, nietmachine stuk. Frummelen totdat 'ie het doet. Bonnetje tekenen, bonnetje met bonnetje in de kassa, andere bon naar de betaler en de man kan gaan. 

De tweede man hoeft alleen maar facturen te betalen, diversen. Er ontstaat een bonte verzameling aan papieren op de lopende band. De nietmachine moet na elk nietje weer goed gezet worden en natuurlijk zijn de nietjes op. Moeten ergens vandaan komen. Bij het uitprinten van de kassabonnen is de kassarol op, moet ook ergens vandaan komen en door iemand anders erin gezet worden.  

Dan zijn wij aan de beurt, maar nee er moet een tussentijdse telling gemaakt worden van de kassa. 1000-tjes tellen. Nog eens, nog eens. Een collega begint te praten, zorgt voor afleiding dus nog maar eens tellen. Bonnetje uit de kassarol, bonnetje tekenen, nietje erin, oh nee eerst frummelen... We kunnen gaan

Ze hebben hier niet alles wat we zoeken, dus op naar supermarkt 2. Lange rij, lange rij, lange rij, en we maken de fout om de kortste rij te kiezen. Nu is er een interessante vorm van boodschappen doen in dit land. Mensen houden bij de kassa nauwkeurig de totaaltelling bij van de boodschappen, en tellen mee of ze genoeg geld hebben. Het kassascherm laat ook altijd automatisch de tussentelling zien. Regelmatig hebben mensen niet genoeg geld bij zich. De snoeprekken, die ook hier, evenals in NL, altijd bij de lopende band staan, zijn regelmatig gevuld met een bonte allegaar aan goederen - vers of niet vers. Als je iets niet meer wilt kopen, pleur je het gewoon tussen de snickers. Dat beeld kennen we intussen wel. Maar vandaag vindt een mevrouw tussen haar boodschappen dat een pak yoghurt lekt, hè onhandig, dat hoeft ze niet. Ach, donder maar neer tussen de open manden met verpakt snoepgoed. Drup, drup gaat de yoghurt van de ene bonbon op de andere. Ik kijk gefascineerd toe wat er nu gaat gebeuren. Niets natuurlijk, Niemand die het boeit. Een poosje later pakt een andere vrouw de yoghurt op alsof ze het wel wil hebben. Hè bah, nee dat lekt, en legt het zo weer terug.

Patagonië staat bekend om zijn harde wind over lege vlakten

Intussen is een vrouw aan de beurt die zes losse glazen koopt. Jawel, elk glas apart in een plastic zak en dat wordt gedaan door de kassière. Zucht. Ik weet dat we in NL burn-outs krijgen door over-efficiëncy maar dit is toch een ander uiterste. Nou ja, de glazen worden gekocht en betaald. Ik ben aan de beurt.

Hier is het systeem dat groente en fruit bij de kassa wordt gewogen. Ze kennen hier nog niet van die aanklik systemen met stickertjes waarop groente c.q. fruit wordt afgebeeld. Alles gaat met codes. Daar ik een jonge kassière tref, is het zoeken op de lijst naar elke code. Zoeken wordt natuurlijk erg lastig als ze niet weet wat voor een groente ze heeft. "Broccoli?", vraagt ze aan mij terwijl ze een bloemkool omhoog houdt. "Mmm, wat is bloemkool in het Spaans?, denk ik en maak een Spaansklinkende "cauliflower" van het Engelse woord. Ze is niet gewend buitenlanders Spaans te horen proberen. Verwarring, een andere klant komt erbij en zegt dat het "cauliflor" is. Nou ja, dat zeg ik toch, denk ik dan maar zeg niets en zucht nog maar eens diep.

Boodschappen doen in Zuid Amerika is net zoiets als naar india gaan. Zorg dat je goed gehumeurd bent dan kun je om veel dingen lachen, maar oh wee als je haast hebt of slecht gehumeurd bent. Dan kun je beter thuis blijven en een droge boterham eten!

Turen naar een brok ijs

Lago Roca ligt prachtig gelegen aan een meer waar je vrij kunt kamperen tussen lage, struikachtige bomen. We hebben uitzicht over een vlak weiland met rood bloeiend gras en links van ons rijst het Andesgebergte met z'n witte bergtoppen. We zien vossen en konijnen. Het is zowaar eens windstil maar wanneer 's avonds regendruppels beginnen te vallen, kruipen we in de auto voor het zoveelste spelletje Kolonisten. 's Morgens gaat de wekker om zeven uur, achter ons schijnt de zon maar richting het gebergte dreigen grijze wolken. We laten het bezoek aan de gletsjer vandaag schieten. Terug naar bed en om elf uur nog een keer opstaan. Hangmat-dag en kleren wassen in het stroompje onder de bomen. Maar het is zaterdag, asado-dag [bbq] voor de Argentijnen, inclusief schreeuwende kinderen, radio's en afgaande auto-alarmen. 

Ik zoek rust. Door het stroompje over te steken kan ik eindeloos langs de waterrand lopen, af en toe andere stroompjes overstekend, en zoekend naar droge stukken in het zompige gras. Afgezien van de ruisende wind en het kabbelende water is het stil en voelt het als een sterk energetische plek. Distels hebben een perfect ronde, paarse bloem met wit of licht blauwe puntjes. Het veld is zo vol met bloeiende bloemen dat het zo gebruikt kan worden in de openingsscène van de serie "Een huis op de prairie". In deze omgeving hebben ibissen, zwaluwen, en eenden hun thuis. Wat een prachtige plek, zo vol met leven.

de Perito Moreno gletsjer

De volgende morgen ziet de lucht er beter uit en rijden we de laatste 30 kilometer naar Perito Moreno gletsjer. De gletsjer is ongelooflijk groot - 5 kilometer breed en 60 meter hoog en je kunt de laatste 14 kilometer lengte zien. Hoe lang hij werkelijk is wordt nergens genoemd. Ongelooflijk wat voor een enorme wit blauwe ijsmassa daar ligt. Het is één van de weinige nog groeiende gletsjers ter wereld, en uitloper van de ijskap Hielo Sur. Deze ijskap is in feite nog een overblijfsel uit de laatste ijstijd [ongeveer 15.000 jaar geleden].

Nu ligt de gletsjer ook nog eens gunstig om het van heel dichtbij te bekijken. Meestal kun je gletsjers alleen van dichtbij bekijken vanaf een boot. Maar hier loopt een schiereiland in het meer helemaal door tot vlakbij de gletsjer, dus vanaf het puntje van het schiereiland zit je er bijna bovenop. Eens in de zoveel jaren schuift die gletsjer tot op het schiereiland waardoor hij het meer in tweeën splitst. Ongeveer één keer in de vier jaar ontstaat er dan zoveel spanning dat een stuk uiteen barst wat in El Calafate te horen kan zijn [80 km verder!]. Vanuit veiligheidsoverwegingen zijn de wandelpaden op zo'n 200 meter afstand gemaakt. Er breken namelijk continue stukken af van die gletsjer. Het knalt en kraakt aan alle kanten en soms lijkt net het of er onweer aankomt, of dat er een kanon wordt afgeschoten. Soms gaat dat zo hard dat zo'n afgebroken stuk niet alleen het water in valt, maar ook als een raket weer boven het water uitschiet, het schiereiland op. Tussen 1966 en 1988 zijn er zo 30 doden gevallen. Dus toch maar een beetje afstand houden. Hoe mooi het is? - nou, zo mooi dat we van negen uur 's morgens tot zes uur 's avonds gehypnotiseerd naar dat blok ijs zitten te turen, wachtend tot er weer zo'n brok afdondert. En het verveelt geen moment. Wat is dat imposant!

Dag Marty - Hallo overlanders!

Ineens is het zomer! Van de één op de andere dag zitten we in bermuda's, blouses met korte mouw en lopen we op slippers. Is het echt pas een week geleden dat we ons verwarmden bij houtvuren, met wollen mutsen op en dikke truien en jassen aan?..

In El Calafate nemen we afscheid van Marty. Ongelooflijk dat we met z'n drieën tien weken samen hebben gereisd. Heel wat natte uren hebben we opeen gepropt in de auto gezeten, de tijd doorbrengend met spelletjes. Tien weken met z'n drieën, zonder een onvertogen woord. We reizen op dezelfde manier, vinden dezelfde dingen belangrijk, hebben allen op onze manier tijd nodig voor onszelf, wat door anderen wordt gerespecteerd. Zeventig dagen sliep 'ie in z'n tentje, altijd zoekend naar een [vaak schaarse] beschutte plek tussen struiken en bomen. Wakker worden met schapen, hij en ik ieder ons deel van achter in de auto zitten als we reden, frisbee spelen en 's avonds aan de wijn. Hij bombardeerde zichzelf min of meer tot bbq manager en afwasmachine, om zo ook z'n aandeel te leveren. Hij paste zich aan in onze auto, met al onze regeltjes en waar niet veel nodig is om dingen kapot te maken, al leverde hij met zo'n onhandigheid en ietwat grote lijf, ook daarin z'n aandeel in. In El Calafate nemen we na het zoveelste potje Kolonisten om twee uur 's nachts afscheid van elkaar. In z'n laatste week vakantie zal hij grotendeels in bussen zitten om Santiago te bereiken. Een traan en een gevoel van leegte bij het ontbijt.

Maar eerlijk is eerlijk, het voelt ook zalig om nu weer lekker met z'n tweetjes te zijn.

Dat met z'n tweetjes zijn duurt echter een halve dag. Daar we op de gangbare route zitten tussen Ushuaia en alles wat in het noorden ligt, staan we niet verbaasd te kijken als de volgende dag de Belgische familie arriveert. Dit wordt een dag later gecompleteerd met de komst van de Fransen, en wanneer zowel de Schotse familie als Jan en Gerda een week later de camping oprijden is onze Ushuaia club weer bijna compleet. Met z'n allen brengen we weer gezellige avonden door. Iedereen is genoodzaakt om een aantal dagen te blijven want iedereen heeft zo z'n autoperikelen die opgelost moeten worden, voordat we aan de 1000 kilometer voor ons liggende "ripio" [steenslagwegen] kunnen beginnen.

kamperen op La Roca, met uitzicht op de witte bergen

Accu perikelen

We willen een paar dagen blijven om al ons typewerk bij te werken, wat er de afgelopen drie maanden nogal bij ingeschoten is. Het worden ruim twee weken. Wat gebeurt er? Al geruime tijd liepen we te hannesen met de huishoudaccu's die het niet goed meer deden. Zo'n twee maanden geleden begaf de regulator het, die hebben we vervangen. Deze nieuwe regulator werkt echter niet zo prettig waardoor Coen niet weet of er wat met de accu's aan de hand is. Voor de zekerheid heeft hij ze toen maar uitgeschakeld. Verdere metingen in Ushuaia leverde op dat één van de huishoudaccu's echt kapot is. Wat nu? Het soort accu's dat Coen wil hebben [deep cycle - agm] zijn hier niet te verkrijgen, alleen in klein formaat en dan ontzettend duur in verband met de importtax. Dit zijn van die dingen die dan op de "to-do" list komen en waarvan we hopen dat we ergens eens tegen een oplossing aanlopen. In Azië hebben we het ook drie jaar zonder koelkast gedaan, en de computer kan onder het rijden worden opgeladen, dus een directe noodzaak om ze te vervangen is er niet.

Hoe dan ook, nu horen we dat er een Nederlands stel naar Argentinië gaat verschepen. Dat zou een oplossing kunnen zijn, dat deze mensen dan accu's voor ons meenemen. En zo wordt het plan. Maar dat is natuurlijk niet direct gerealiseerd want Coen heeft dat hele accu-verhaal allemaal nog niet zo goed bestudeerd. Hij tijgt nu dagelijks naar het internet op zoek naar de juiste accu's, voor de juiste prijs, en die vóór eind januari in Ommen afgeleverd konden worden. Dit vraagt het nodige geduld want de internet verbindingen in El Calafate zijn per definitie traag.

Op een dinsdag worden de accu's besteld en kunnen vóór vrijdag geleverd worden [Ko en Anouk hebben dat weekend hun inpaksessie van de auto]. Mooi, maar we besluiten wel te wachten tot we zeker weten dat de accu's ook zijn aangekomen. Dat blijkt een goede keus. Jan en Gerda [www.travelling.nu] zijn intussen gearriveerd en Jan vertelt dat hij bij hetzelfde bedrijf ook accu's heeft gekocht en laat een brochure zien. Coen bestudeert de brochure en komt zo tot de ontdekking dat de afmetingen niet overeenkomen met wat op de website staat! De door ons bestelde accu's passen helemaal niet in het compartiment. Direct annuleren en vragen naar een kleiner formaat. Blijkt dat ook hier de maten niet van kloppen. "Nee, de fabriek heeft de maten aangepast", is het email antwoord van de betreffende dealer. Oftewel Coen is dagen aan het onderzoeken geweest naar een specifiek soort accu's waarvan achteraf blijkt dat die voor ons helemaal niet van toepassing kunnen zijn. En bedankt.

Nou ja, misschien moet het niet zo zijn en we kunnen het plan dan op zich ook even makkelijk laten varen. Er komt wel weer een andere kans. Totdat dezelfde dealer een dag later met een alternatief komt dat Coen aanspreekt. Toch bestellen en ja, ze kunnen vrijdag geleverd worden. Zijn we verrast dat ze er zaterdag nog niet zijn? Welnee, ik kan wel verhalen schrijven hoe rampzalig supermarkten hier zijn georganiseerd, maar ik kan evengoed een boek schrijven over hoe zaken in Nederland worden geregeld. Word je soms ook niet vrolijk van! Ko en Anouk geven aan dat ze woensdag pas naar de container rijden dus dat maandag of dinsdag de boel ook nog afgeleverd kan worden.

een Renault Gordini | Brazilianen | Nieuw Zeelanders met een 60 jaar oude MG | ombouw ford-camper

Op de koffie!

Nu we toch twee dagen moeten wachten gaan we nog maar even terug naar de gletsjer Perito Moreno. Daar staan Jan en Gerda ook en we kunnen zo aanschuiven bij de koffie. Hoewel we nog altijd super tevreden zijn met onze LandCruiser, kunnen we bij koud en regenachtig weer toch ook wel het voordeel inzien van zo'n grote bolide als zij hebben. Lekker met z'n allen binnen zitten. Dat doe je toch minder snel in onze auto. De gletsjer is even fascinerend en Lago Roca even energie versterkend als twee weken geleden. Een mail-check op maandag levert op dat er nog geen accu's geleverd zijn - zucht - en we gooien er nog maar eens een mail tegenaan. We willen zo graag verder rijden, maar geduldig wachten hebben we intussen wel geleerd. Het komt aan op het allerlaatste moment, dinsdag avond krijgen we de verlossende mail dat de accu's in Ommen zijn en woensdag zitten ze in de container. Pff...

Ko en Anouk gaan een half jaar door Zuid Amerika zwerven in hun LandCruiser. Wil je ze volgen, zie hun website anoukontour.nl

Ko en Anouk, onze dank is groot voor jullie hulp!

Ruta 40

Eindelijk weer op pad! Heerlijk, en eindelijk ook weer eens met z'n tweetjes. Ik hoef voorlopig even niemand tegen te komen. We rijden direct een boel kilometers - zo'n 450. Dit gaat voornamelijk over ripio [steenslag], de fameuze Ruta 40, de helemaal van noord Argentinië tot Vuurland loopt en dè route is die elke overlander wil rijden. Het roept een beeld op van het Wilde Westen, waar nog niets is en waar je niet weet wat je tegenkomt [voornamelijk niets eigenlijk]. De Ruta 40 in Patagonië rijden betekent eindeloos rijden door monotoon landschap van woestijn of droge steppe. Zeshonderd kilometer is er niets, als je geluk hebt vind je onderweg op twee plekken diesel. Het eist een goede voorbereiding en geeft een gevoel van afzien, tegelijkertijd na afloop ook een gevoel van tevredenheid - "We hebben het gedaan".

Steenslag met grind en dikke stenen, bij het voorbijgaan van een ander voertuig houdt men een vinder tegen de ruit - "als er een steen tegen de ruit komt, dan barst 'ie niet", zo gaat het verhaal. Of het echt helpt weten we niet. Sommigen maken constructies van gaas of plastic om hun ruit te beschermen, wij vertrouwen op geluk en Coen dwingt met z'n India-rijtechtniek af dat tegenliggers hun snelheid verminderen. Nu is onze simpelere, rechte voorruit in geval van een breuk ook makkelijk te vervangen, in tegenstelling tot nieuwe voertuigen die prachtig op maat gemaakte, ronde voorruiten hebben.

Eén van de projecten van de Argentijnse regering is om deze hele route te asfalteren, dit zal het imago en de beleving drastisch veranderen. De Italiaanse motorrijder die op de steenslag onderuit is gegaan en waarschijnlijk z'n sleutelbeen heeft gebroken zal weten wat het is om in het Wilde Westen te rijden. Uren ligt hij onbewogen langs de kant van de weg, terwijl één van de drie rijders naar het dichtstbijzijnde gehucht [150 kilometer] rijdt om een radio te vinden en ambulance transport. We gaan op weg om bij wegwerkers, die we twintig kilometer terug hebben gezien, te informeren naar een radio om uit te zoeken of er al iemand onderweg is. Maar dan komt het ambulance transport er net aan - een pickup truck waarin een lange houten plank ligt waarop de man vastgebonden kan worden. Dat zal een lange en pijnlijke rit worden naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis, geen idee hoeveel kilometers rijden dan zal zijn.

overal steentjes

NP Perito Moreno

Meneer Moreno was een belangrijke meneer in de Argentijnse geschiedenis, onder andere vanwege zijn diplomatie en kunde om met Chili tot overeenstemming te komen over waar de grens tussen beide landen zou moeten komen. Zijn naam komt nu terug in een dorp, een gletsjer en een nationaal park. Dit keer gaan we naar het park. Schitterend gelegen, 90 kilometer ten westen van Ruta 40 en dus nog verder afgelegen van de "beschaving" en daarmee weinig bezocht. Het is een overgangsgebied tussen de kale, droge steppe met alleen wat laag struikgewas en het Andesgebergte met z'n vele meren, rivieren en bergen waar nu, eind zomer, deels nog sneeuw op ligt. De eeuwige Patagonische westenwind breekt hier alle records en op de vrije camping "Lago Burmeister" hebben ze fraaie houten beschuttingen [refugio's] gemaakt waar je achter kunt zitten of je tent kunt opzetten zonder omgeblazen te worden. 

Ruimte, stilte, natuur en met z'n tweetjes. Heerlijk. De eerste dag is zonnig, lekker wandelen langs het water en liggen in de hangmat. Helaas zijn de meeste bloemen uitgebloeid. De tweede dag is het weer omgeslagen, de lucht is onheilspellend grijs en zwart boven ons. We verkennen met de auto de rest van het park. Aan de noordkant zitten we een poos vlak bij een kleine kudde guanaco's, ze zijn nieuwsgierig en komen tot zo'n tien meter naderbij. Het park heeft vele fraaie vergezichten en als we rijden moeten we opletten voor overstekende konijnen, nandu's en stijgen in de weilanden vele soorten vogels op.

Het weer blijft grijs, dus terug naar Ruta 40 en doorbijten op de eindeloze ripio. Om de tijd te doden pak ik m'n Spaanse woordjes er maar eens bij en probeer weer op te pakken wat ik de afgelopen drie maanden allemaal ben vergeten. Bajo Caracoles is een gehucht met een benzinepomp [maar leeg, drie uur wachten op nieuwe aanvoer van diesel], een hotel, een camping en drie huizen. Deze paar inwoners leven van de inkomsten die de toeristen meebrengen wanneer ze onderweg zijn naar Cueva de las Manos. Om deze Cueva de bezichtigen moeten we wederom van de Ruta 40 af, nu 50 kilometer naar het noordoosten over bar slechte ripio met enorme wasborden. Door het stijgen en dalen kunnen we geen snelheid maken en worden we rücksichtlos door elkaar gerammeld. De auto krijgt er een nieuw piepgeluid bij. Ineens rijden we op een hoogplateau. De aarde is gespleten en Rio de las Pinturas opgenbaart zich. Dit doet ons denken aan de Ilhara vallei in Turkije. Een groene streep van bomen en struiken langs een rivier, te midden van een inmensheid van leegte en dorheid. In deze vallei zijn vele rotstekeningen gevonden. Cueva de las Manos heeft de oudste en de meeste en is benoemd tot Unesco site. In tegenstelling tot wat we verwachten, gaan we helemaal geen grot in maar zijn de tekeningen aan de buitenkant van een enorme rots gemaakt. Over een lengte van zeshonderd meter zien we afbeeldingen van duizenden jaren oud. Guanaco's, jachttaferelen en, intrigerend, ruim achthonderd handafdrukken waarvan 95% de linkerhand zijn. Eigenlijk zijn het geen echte handafdrukken, beter gezegd zijn het diapositieve afdrukken van de handen. Toentertijd had iemand bedacht dat je met pigment en een beetje vloeistof kon tekenen op de muren. Door middel van een blaaspijpje zogen ze de vloeistof op, plaatsten ze een hand op de muur en bliezen de gekleurde vloeistof tegen hun hand. Het resulteert in een grappige verzameling handjes op een muur. 

Perito Moreno park | donkere wolken | de beroemde handjes | guanoco's

Verrassing

Ruta 40 brengt alleen maar nog meer woestijn en na 500 kilometer hebben we dat wel gezien. Dus maar eens linksaf en kijken wat ruta 41 ons brengt. Smaller, kronkeliger, hobbeliger maar vele malen interessanter. Het Andesgebergte doemst weer op. Eerst een enkele oase, dan wordt de omgeving heuvelachtiger en groener. Schapen, konijnen, guanaco's, wilde paarden en heel wat overstekende armadillos. Prachtige tocht door het laaggebergte van de Andes, vlak langs de Chileense grens naar het noorden. Extreem afwisselend landschap van groen en blauw naar kaal, niets, vulkaanachtig landschap. Voor het eerst sinds lange tijd [Maleisië] weer eens lekker badderen in een rivier. Gevoel van vrijheid!

Bovendien een mooie route om wild te kamperen. Los Antiguos is het eindpunt van de route en voor ons het eindpunt van Argentijns Patagonië. We gaan weer naar Chili.

-----------------------------------------

op naar ons volgende verhaal

-----------------------------------------