Karin-Marijke
Na mijn jeugd in Twente en studententijd in Leeuwarden werd mijn hart gestolen door het pittoreske dorpje Veessen aan de IJssel, waar ik tot deze reis heb gewoond. Ik werkte tien jaar in de bedrijfscatering en kijk met een dikke glimlach terug op de fantastische tijd bij Albron Catering. Een fijne leefomgeving en een goede baan, toch was het tijd voor een grote verandering. En dat werd reizen.
Coen
Fanatiek spelletjesfanaat. Motor rijden en mac, lekker eten en genieten van elke dag. Sauna en een goed glas wijn. Natuur en design. Zelfstandig grafisch vormgever en partime postbode. Op veel forums [onemorething] bekend onder de naam mailking.
De ontmoeting
Coen - Het was eind december 2001 dat Karin-Marijke en ik elkaar ontmoetten. Een feestje van Edwin mondde uit in een stapavond in Oldenzaal. De glimlach van Twente stond op de toegangsborden, mijn opgroeistad. Ik was er al heel lang niet meer geweest, laat staan dat ik me in het nachtleven had gestort.
Karin-Marijke - Ik ging gezellig een avond uit eten met mijn vriendin Ageeth die in Oldenzaal woont. “Oldenzaal is zo’n gezellige stad”, zei ze en dat zou ze me laten zien, dus na het eten gingen we de kroeg in om een biertje te drinken en te dansen. Gezellig was het zeker die avond en het werd erg laat. Een jaar later waren we plannen aan het maken om twee jaar rond te trekken in Azië!
|
Van een dagje sauna tot een wereldreis?
Eind september 2002 genoten we van een dagje sauna in Putten, het was heerlijk weer en we lagen buiten op de ligstoelen te genieten van een nazomers zonnetje. “Als ik twee jaar in het buitenland ga rondtrekken, ga je dan met me mee?” vroeg Coen. Ik keek hem aan- “ja, onmiddellijk”, zei ik en werd overvallen door een overweldigend gevoel van vrijheid. Zonnestralen verwarmden me, een enorm zwaar gevoel viel van mij af en maakte plaats voor een gevoel van ruimte: alles loslaten en niet meer “hoeven”.
“Maar wat doe je dan met je huis?” vroeg Coen.
“Verkopen”, zei ik.
“En je baan?” vroeg Coen.
“Opzeggen”, zei ik.
“En je honden dan?” vroeg Coen.
“Da’s minder”, zei ik, “maar daar vind ik ook wel een oplossing voor”.
Die week liet de gedachte om alles achter mij te laten en weg te gaan mij niet meer los en na die week sms-te ik aan Coen dat dit was wat ik wilde gaan doen. Hij sms-te terug “dus ik kan mijn huur opzeggen?” En zo begon het grote avontuur.
5 jaar later [maart 2008]
Om maar direct antwoord te geven op je [niet uitgesproken] vraag: "Nee, we hebben er nog helemaal niet genoeg van. Het is nog geen moment bij ons opgekomen om op te houden met reizen en ons ergens te vestigen".
Wat kan ik er nog meer over zeggen na dit onomwonden antwoord?
Na 3,5 jaar reizen door Azië hadden we een verzadigingspunt bereikt - het aanschouwen van tempels, houten hutjes en rijstvelden werd meer van hetzelfde, het reizen door landen waarvan we de taal niet spraken en maar weinig tot diepzinnige gesprekken kwamen, begon te vervelen en de eeuwig aanwezige mensenmassa’s met daarbij behorende decibellen maakten ons moe. De boodschap was duidelijk - het was tijd om te gaan!
Maar waar naar toe?
- China? Te duur.
- Australië? Te duur en te westers.
- Rusland, de Stans [Kazachstan, Turkmenistan e.d.] en Oost-Europa? Interessant, maar voelde teveel als naar het westen rijden, en daarmee naar Nederland. Daar waren we niet aan toe.
- Afrika? Meer houten hutjes en mensenmassa's.
- Zuid-Amerika? Ruimte, natuur, bijna helemaal Spaanssprekend [en da's wel te leren]. Klinkt goed. Keuze gemaakt.
Ons Zuidoost-Azië Avontuur sloten we af en in januari 2007 begonnen we aan ons LandCruising Avontuur in Zuid Amerika.
Ruimte, natuur, stilte en eenzaamheid hebben we intussen in alle uitersten ervaren. Wat een continent, zo immens groot met zo weinig mensen maar met zoveel dieren. Het zien van walvissen en dolfijnen vlak voor de kust en het wandelen tussen zeeleeuwen en pinguïns heeft diepe indruk op ons gemaakt. Rivieren waaruit je kunt drinken zonder ziek te worden, eindeloos wandelen [maar ook rijden] zonder een levende ziel tegen te komen, praktisch overal in alle rust kunnen wild kamperen. We hebben ervan genoten.
De grote klapper van afgelopen jaar was Brazilië, het land dat zoveel angst en negativisme inboezemt als je afgaat op de media: het afbranden van de regenwouden in het Amazone gebied en discrimineren van de Indianen aldaar en de eeuwige criminaliteit in de grote steden. Beetje bij beetje werd ons gevoel van onbehagen verdrongen - we ontmoetten er enthousiaste, gastvrije mensen, werden regelmatig uitgenodigd, en we hebben er veel vrienden gemaakt. Zelfs nu, in Argentinië en Chili, als we een Braziliaan tegenkomen is er direct weer contact en we weten zeker: in Brazilië komen we terug.
Een groter uiterste na Azië konden we niet wensen. Maar eerlijk is eerlijk, hoezeer we ook uitkeken naar die rust en ruimte, we zijn nu ook wel intens, intens uitgerust! We kijken dan ook uit naar Bolivia en noordelijker gelegen landen, met hun grotere verscheidenheid aan culturen.
Veel gestelde vragen
Vraag één: "Waar leven jullie van?"
Antwoord: "Het verkopen van huis, auto, zaak, en alle inboedel leverde een leuke spaarcent op. Intussen schrijven we voor diverse tijdschriften, zowel in Nederland als in het buitenland, en ook met de verkoop van onze ansichtkaarten verdienen we een deel van onze kosten terug."
Vraag twee: "Hoe denk je weer te kunnen aarden als je weer in NL terugkomt?"
Antwoord: "Dit is momenteel geen issue, denken we niet over na dus kunnen we geen antwoord op geven."
Vraag drie: "Hoelang denken jullie nog door te gaan met reizen?"
Ons antwoord hierop: "Geen idee, denken we ook niet over na. We leven bij de dag, staan open voor wat op ons pad komt en genieten van wat we doen". Vanaf 2007 betekent dit reizen door Zuid-Amerika!"
Vraag vier: "5 Jaar, 24 uur per dag samen in een auto - hebben jullie nooit ruzie?"
Antwoord: "Natuurlijk wel, de vonken vliegen er soms af. Als één van ons gestressed is - door verkeerschaos, de auto die stuk gaat, of bureaucratische toestanden - is er niet veel voor nodig om tegen elkaar uit te vallen. Doordat we zo dicht op elkaar leven is er ook weinig om in te vluchten [werk, sport, vrienden] waardoor je elkaar kunt ontlopen. Dit betekent dat woordenwisselingen niet kunnen uitgroeien tot conflicten en we min of meer gedwongen worden om misverstanden direct uit te spreken en op te lossen."
Mijn moeder attendeerde mij op de volgende, terugkerende, uitspraak in onze website verhalen die denk ik typerend is onze relatie - als wij één of twee weken met andere reizigers op een camping hebben gestaan, kunnen wij daarna uit de grond van ons hart zeggen: "Wat heerlijk om weer met z'n tweetjes te zijn."
-top-
|
