 
|
tekst: Karin-Marijke Vis
foto's: Coen Wubbels
HET COMPAS OP OOST
“Als ik twee jaar ga reizen, ga je dan met me mee", vroeg Coen? "Ja", zei ik en binnen tien minuten lag het besluit daar om alles te verkopen en achter ons te laten, om de wereld te gaan verkennen. Het vervoermiddel werd een 20 jaar oude Toyota LandCruiser BJ 45 en twee maanden later begon de reis richting "het oosten". Wat dat precies inhield, wisten we nog niet, en we wisten al helemaal niet dat we ruim vier jaar later nog onderweg zouden zijn. Gewapend met de enige reisgids die we vlak voor ons vertrek kochten, besloten we onze ontdekkingsreis te beginnen in Griekenland.
Langzaam verdwijnt Italië in het niets, voor ons ligt de Adriatische zee. Met het vervagen van Venetië sluiten we beiden definitief een periode af en gaan samen een nieuwe fase in. Coen houdt mij stevig vast terwijl we dit bijzondere moment delen. Pas zeven maanden geleden kwam het idee op om alles te verkopen en met een auto te gaan reizen, en pas de laatste twee maanden konden we daadwerkelijk beginnen aan de voorbereidingen. Natuurlijk was lang niet alles af. Zo hadden we op de ochtend van ons vertrek pas de eerste inpak-sessie, met als gevolg dat van de gewichtsverdeling niets klopte. Een steil talud en een scherpe bocht naar links om van het grasveld op de weg te komen, bleek bijna desastreus. De auto helde zo naar één kant dat we bijna omgingen. Bochten en rotondes moesten stapvoets genomen worden, totdat de nodige herinrichting-sessies balans hadden gebracht in de chaos.
Het Griekse leven
Eenmaal aangekomen in Griekenland, laten we Patras snel achter ons en gaan we de bergen in. Het echte ‘Griekenland gevoel’ begint te komen - we stuiten op een grote kudde geiten die op en naast de weg liggen, en even later moeten we stoppen om een schildpad de ruimte te geven om over te steken. Steenslagwegen met bloeiende brem, kleurrijke bijenkasten en offerkastjes, die variëren van een paar in elkaar getimmerde plankjes tot excentrieke kapelletjes met iconen, kaarsjes of flesjes water. Je kunt het je voorstellen: de zonen die dronken en met veel te hoge snelheid uit de bocht zijn gevlogen, en moeders die een offerkastje neerzetten om hun zonen te gedenken.
De Peloponnesus is een prachtig schiereiland met veel boerenlandweggetjes door pittoreske dorpjes waar paarse bougainvilles de muren kleuren en bloeiende geraniums in de vensterbanken staan; terrasje met houten tafeltjes en stoeltjes onder de schaduw van eeuwenoude platanen, waar mannen samenkomen om te kaarten en vrouwen bij elkaar zitten om hun nieuwtjes uit te wisselen. Tevens biedt dit gebied schitterende kampeerplekken, in alle eenzaamheid tussen de heuvels of aan het strand onder een grote boom. We hebben gezelschap van vlinders en sprinkhanen in alle kleuren en maten en 's avonds, onder het genot van menig krekel- en kikkerconcert, genieten we van een glas Marvrodavne [zoete rode wijn] terwijl we bij een kampvuur de zwarte hemel afzoeken naar sterrenbeelden.
"Jullie moeten Delphi verlaten", zegt de agent
We verlaten de Peloponnesus en rijden naar Delphi, of Delphio, of Delfio, afhankelijk van hoe ze het op de borden spellen. Dit was ooit de zetel van de belangrijkste Griekse tempel en het orakel van Apollo, de meest bezochte site van Griekenland waar iedereen dè drie zuilen fotografeert. We parkeren de auto tegenover de entree, met het idee om 's morgens vroeg direct het monument te kunnen bezoeken voordat het te heet wordt, en vallen in slaap. We schrikken wakker van gebons op de deur, onze slaperige ogen merken zwaailichten op. "Waarom moeten ze nu die vuilniscontainer legen?", denken we. Maar het is blauw zwaailicht, en dat mogen maar een paar voertuigen gebruiken. Aangezien de auto niet in de brand staat en er ook geen gewonden zijn, kan het maar één ding betekenen: Politie. "Jullie moeten Delphi verlaten", zegt de agent, en vertelt vervolgens dat we ofwel op een camping moeten overnachten, ofwel tien kilometer buiten de stad. Hij laat ons beduusd en nog half in slaap achter en gaat naar zijn volgende slachtoffer. Een uurtje later hebben we een plek buiten de stad gevonden en kunnen we verder slapen. Het wildkampeer-beleid in Griekenland is een grijs gebied, officieel is het verboden en word je vaak weggestuurd, maar in regio's waar geen campings zijn, vinden ze het over het algemeen prima dat je wild kampeert. In dit geval kan het de agent niet veel schelen, zolang we maar buiten zijn territorium blijven.
Via het nationale park Parnassos proberen we de toppen van de Amphiklia bergen te bereiken. Hoger en hoger voert de weg, zigzaggend om grote rotsblokken heen die door landverschuivingen naar beneden zijn gerold. Terwijl we omhoog slingeren, beginnen de rood met groene bollen op stokken langs de weg ons bekend voor te komen - voor we het weten rijden we over een aantal skipistes en wordt de lage gearing ingeschakeld. Het is een gekke gedachte, we kennen van Griekenland alleen de hitte, maar ook hier wordt gewintersport. Op het hoogste punt geeft de gps 2200 meter aan. We denken via de pistes binnendoor te steken maar als we afdaling bekijken, zien we dat het dal wel verdacht veel lijkt op het dal waar we een paar uurtjes geleden begonnen waren. De door ons bedachte binnendoor route gaat niet lukken en we moeten terug naar waar we vandaan kwamen, en de reguliere hoofdweg volgen.
Griekse wegen
Bij Thermos worden we aangesproken door een Griek, met een uitnodiging om bij hem te komen eten. Zijn moeder heet ons welkom en maant haar zoon om ons hun zelfgemaakte retsina te laten proeven. De zelfgemaakte feta in olijfolie en oregano komt op tafel en de feta smelt op de tong, zo zacht is 'ie, en even later volgen de in eigen tuin gekweekte komkommer en tomaten. Thomas vertelt dat zijn familie helemaal zelfvoorzienend is op hun kleine boerderijtje - schapen, geiten, groente, druiven voor de wijn, ze hebben alle ingrediënten om alles zelf te maken. We smullen van echte lokale producten en slapen in een echt bed.
----------------------
Do you want to read more or are you interested in one of our other stories, let us know. |
|
|
|
|
